จำนวนการดูหน้าเว็บรวม

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ นายจ้าง แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ นายจ้าง แสดงบทความทั้งหมด

วันเสาร์ที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2554

จ้างแรงงาน

ลักษณะ 6
                                       จ้างแรงงาน
    มาตรา 575 อันว่าจ้างแรงงานนั้น คือสัญญาซึ่งบุคคลคนหนึ่งเรียกว่าลูกจ้าง ตกลง
จะทำงานให้แก่บุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกว่านายจ้างและนายจ้างตกลงจะให้สินจ้าง
ตลอดเวลาที่ทำงานให้     มาตรา 576   ถ้าตามพฤติการณ์ไม่อาจจะคาดหมายได้ว่างานนั้นจะพึงทำให้เปล่าไซร้
ท่านย่อมถือเอาโดยปริยายมีคำมั่นจะให้สินจ้าง

วันอาทิตย์ที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554

ลูกจ้างถูกไล่ออกจะเรียกเงินทดแทนกรณีว่างงานได้หรือไม่

ตามหลักแล้วลูกจ้างได้จ่ายเงินสมทบในส่วนของกรณีว่างงานมาแล้วไม่น้อยกว่า 6 เดือน ภายในระยะเวลา 15 เดือนก่อนการว่างงาน เมื่อลูกจ้างถูกเลิกจ้าง หรือนายจ้างไล่ออก (แล้วแต่กรณี) ลูกจ้างย่อมมีสิทธิได้ประโยชน์ทดแทนในกรณีว่างงาน ดังต่อไปนี้ 1.กรณีลูกจ้างถูกเลิกจ้าง  

ผู้มีสิทธิได้รับเงินทดแทนกรณีที่ลูกจ้างตายหรือสูญหาย

ตามพระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ.2537 มาตรา 20 บัญญัติว่า "เมื่อลูกจ้างประสบอันตรายหรือเจ็บป่วยจนถึงแก่ความตายหรือสูญหายให้บุคคลดังต่อไปนี้เป็นผู้มีสิทธิได้รับเงินทดแทนจากนายจ้าง         (1) บิดามารดา 

นายจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างเมื่อลูกจ้างกระทำความผิด

ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 119 ได้กำหนดกรณีที่นายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างที่กระทำความผิด ดังนี้

เมื่อนายจ้างเลิกจ้างลูกจ้างจะได้รับค่าชดเชยอย่างไร

ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 118 ได้กำหนดเรื่องการจ่ายค่าชดเชยให้กับลูกจ้าง เพื่อคุ้มครองลูกจ้างที่ถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิดร้ายแรงหรือต้องพ้นจากการงานเนื่องจากเหตุจำเป็นของนายจ้าง ซึ่งกฎหมายกำหนดให้นายจ้างจ่ายค่าชดเชยเป็นเงินจำนวนหนึ่งตามระยะเวลาที่ลูกจ้างทำงานกับนายจ้าง เพื่อให้เป็นค่าเลี้ยงชีพของลูกจ้าง โดยนายจ้างต้องจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งเลิกจ้าง ดังต่อไปนี้

คลังบทความของบล็อก